那坤國小志工團心得 2025

我對寮國一無所知。沒做計畫，沒寫攻略，帶著初生之犢的勇氣，慌亂隨著飛機升上空中。我帶著十九歲的勇敢，匆匆踏上這段旅程。

ฉันไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับประเทศลาว ไร้ซึ่งแผนการ ไร้ซึ่งคู่มือการเดินทาง มีเพียงความกล้าหาญอันไร้เดียงสาของวัยเยาว์ ความสับสนอลหม่านลอยล่องสู่เวหาพร้อมกับเครื่องบินที่ทะยานขึ้นฟ้า จนกระทั่งวินาทีที่ตัวเครื่องสัมผัสกับรันเวย์ ความไม่แน่นอนที่เคยเคว้งคว้างกลางอากาศพลันดิ่งลงสู่พื้นดินและแปรเปลี่ยนเป็นความแน่วแน่มั่นคง ฉันก้าวเข้าสู่การเดินทางครั้งนี้อย่างเร่งรีบ พร้อมกับความกล้าในวัยสิบเก้าปี

I knew absolutely nothing about Laos. With no plans made and no itinerary set, driven only by the fearless confidence of youth, my anxiety climbed right into the sky along with the plane. Wrapped in the reckless bravery of a nineteen-year-old, I eagerly stepped forward into the unknown.

在台灣習慣了車水馬龍的城市，霓虹燈下嘈雜又熱鬧的擁擠。萬榮和這些完全搭不上邊，我帶著一身喧囂入侵這個村落，彷彿置身另外一個世界。深夜的路望不到盡頭，我漫無目的的走，布鞋沾染上塵土，身上的熱鬧逐漸被洗去，隨之而來的寧靜和純樸是它送我的禮物，本該不安和煩躁的心，被東南亞閃爍的星星掩蓋。

ในไต้หวัน ฉันคุ้นชินกับเมืองใหญ่ที่คลาคล่ำไปด้วยยวดยานพาหนะ ความแออัดที่ทั้งอึกทึกและครึกครื้นภายใต้แสงไฟนีออน แต่วังเวียงกลับห่างไกลจากสิ่งเหล่านั้นโดยสิ้นเชิง ฉันก้าวเข้ามาในหมู่บ้านแห่งนี้พร้อมกับความอึกทึกที่ติดตัวมา ราวกับหลุดเข้าไปในอีกโลกหนึ่ง ถนนยามค่ำคืนทอดยาวอย่างไร้จุดหมาย ฉันเดินไปเรื่อยๆ อย่างไร้ทิศทาง รองเท้าผ้าใบเปรอะเปื้อนฝุ่นละออง ความวุ่นวายในกายค่อยๆ ถูกชะล้างออกไป แทนที่ด้วยความเงียบสงบและเรียบง่ายอันเป็นของขวัญที่ที่แห่งนี้มอบให้ หัวใจที่ควรจะกระสับกระส่ายและวุ่นวาย กลับถูกปลอบประโลมด้วยแสงดาวระยิบระยับแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

Growing up in Taiwan, I was used to bustling cities where crowds blurred under the noisy, vibrant glow of neon lights. Vang Vieng couldn't have been more different. It felt as though I had invaded this quiet village with all of my loud, urban habits, stepping overnight into an entirely different world. At midnight, the dirt roads seemed to stretch endlessly into the dark. As I wandered aimlessly, my sneakers kicking up dust, the frantic energy of city life slowly began to wash away. The peace and simplicity that took its place were the village's first gifts to me; a heart that should have been restless and anxious found quiet comfort under the shimmering Southeast Asian stars.

每天，我們和太陽同時起床。睡眼惺忪的聽雞鳴狗吠，還有不知道誰忘記關掉的鬧鐘。這個村子的路和當地的人們一樣單純，直直的走就能到任何地方，民宿距離那坤國小大概有十分鐘的路程，幾乎每個早晨，都會有小朋友在民宿前的空地等我們一起步行去學校。每天的上學路都用蹩腳的寮語和他們聊天，一個一個單詞拼湊，彼此都很努力的想聽懂對方的回答，真誠的對話就算沒聽懂也能笑得開心。我尋著笑聲望去，對上那無邪又純真的笑容。

ทุกๆ วัน พวกเราตื่นนอนพร้อมๆ กับดวงตะวัน ได้ยินเสียงไก่ขันสุนัขเห่าในยามที่ยังสะลึมสะลือ และเสียงนาฬิกาปลุกที่ใครบางคนลืมปิด ถนนในหมู่บ้านนี้เรียบง่ายเหมือนกับผู้คนในท้องถิ่น แค่เดินตรงไปก็สามารถไปถึงได้ทุกที่ โฮมสเตย์อยู่ห่างจากโรงเรียนประถมนาคูนประมาณเดินสิบนาที แทบทุกเช้าจะมีเด็กๆ มารอพวกเราที่ลานโล่งหน้าโฮมสเตย์เพื่อเดินไปโรงเรียนด้วยกัน ระหว่างทางไปโรงเรียนในทุกวัน ฉันใช้ภาษาลาวอันกระท่อนกระแท่นชวนพวกเขาคุย ปะติดปะต่อคำทีละคำ ต่างฝ่ายต่างพยายามอย่างยิ่งที่จะเข้าใจคำตอบของกันและกัน บทสนทนาที่จริงใจนั้น แม้จะไม่เข้าใจแต่ก็หัวเราะได้อย่างมีความสุข ฉันมองตามเสียงหัวเราะไป แล้วสบเข้ากับรอยยิ้มอันไร้เดียงสาและบริสุทธิ์เหล่านั้น

Every morning, we rose right along with the sun. Still bleary-eyed, we would listen to a dawn chorus of crowing roosters, barking dogs, and someone’s forgotten alarm clock buzzing in the distance. The roads here were as straightforward as the people—you just walked straight ahead, and you’d always end up where you needed to be. Our guesthouse sat about a ten-minute walk from Nakhoun Primary School. Nearly every morning, the local children would gather in the clearing outside, waiting to walk with us. On those morning strolls, I would try out my broken Lao, piecing together sentences word by word. We both tried so hard to understand one another, and there was something so genuine about our conversations that even when we completely missed each other's meaning, we just laughed heartily. Guided by the warmth of that shared laughter, I looked down to find nothing but pure, innocent smiles looking back at me.

那坤國小實施混齡編班，全校一共只有兩個班，無論是大班或小班，一到上課就會拿出他們小小的筆記本，看著黑板一筆一畫的臨摹，語言的牆橫亙在我們之間，我笨拙的講著課，也不知道是否能夠解答講台下那一雙雙充滿求知的眼神。下課的時間學生們常會拉著我們玩屬於他們的遊戲，還沒理解規則的夥伴被拉著玩了一輪又一輪，開懷大笑的聲音環繞整個校園，我卻連遊戲怎麼輸的都不知道。但是，能一起玩耍真好，讓我在十九歲時回憶起了九歲的童年，希望他們能一直這麼開心的長大。

โรงเรียนประถมนาคูนใช้ระบบเรียนร่วมคละอายุ ทั้งโรงเรียนมีเพียงสองห้องเรียนเท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นห้องเด็กโตหรือเด็กเล็ก พอถึงเวลาเรียน พวกเขาจะหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ออกมา ค่อยๆ คัดลอกตามกระดานดำทีละตัวอักษร กำแพงภาษาขวางกั้นอยู่ระหว่างเรา ฉันสอนหนังสืออย่างเงอะงะ และไม่รู้ว่าจะสามารถตอบรับสายตาที่เต็มไปด้วยความกระหายความรู้เหล่านั้นที่มองมาจากใต้โพเดียมได้หรือไม่ ยามเลิกเรียน นักเรียนมักจะลากพวกเราไปเล่นเกมของพวกเขา เพื่อนพ้องที่ยังไม่เข้าใจกติกาก็ถูกดึงไปเล่นรอบแล้วรอบเล่า เสียงหัวเราะอย่างร่าเริงของเด็กๆ อบอวลไปทั่วทั้งโรงเรียน ส่วนฉันกลับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองแพ้เกมได้อย่างไร แต่ทว่า การได้เล่นสนุกด้วยกันมันดีเหลือเกิน มันทำให้ฉันในวัยสิบเก้าปีหวนระลึกถึงวัยเด็กตอนเก้าขวบ หวังว่าพวกเขาจะเติบโตขึ้นอย่างมีความสุขเช่นนี้ตลอดไป

Nakhoun Primary School used mixed-age classrooms, with only two classes for the entire student body. No matter how old they were, the moment lessons started, the children would pull out their tiny notebooks and painstakingly copy everything from the blackboard, stroke by stroke. A massive language barrier stood between us, and as I stumbled through my teaching, I often wondered if I was truly giving those eager, searching eyes what they were looking for. But during recess, the students would happily drag us into their local games. My friends and I, barely grasping the rules, were swept up in round after round. Their joyous laughter echoed across the schoolyard while I stood there, utterly clueless as to how I had just lost. Still, playing together was beautiful; at nineteen, it made me look back longingly on being nine years old. I only hope they get to grow up holding onto that same untamed happiness.

這個村子的夜晚更有魅力了。每頓晚餐像是在開盒玩，今天開到校長家，明天開到村長家，但特別的是不管去哪一家，蹭到的晚餐都是同一種類型，糯米飯、炒芥蘭菜加煎蛋，一盤一盤熱呼呼的冒著煙。忽然就懂得《四方五味》中的寫道的那句「食物有時不僅僅是食物，是維繫人和人的紐帶。」與夥伴們圍在一起吃飯聊天，有時唱歌、有時跳舞，人們熱情招待的每頓晚飯，是我帶不走寮國獨特的風土人情。這麼想想，每天都吃一樣的好像也沒關係。

ค่ำคืนของหมู่บ้านนี้ยิ่งมีเสน่ห์ลุ่มลึก อาหารเย็นแต่ละมื้อราวกับการเปิดกล่องสุ่ม วันนี้เปิดได้บ้านครูใหญ่ วันพรุ่งนี้เปิดได้บ้านผู้ใหญ่บ้าน แต่สิ่งที่พิเศษคือไม่ว่าจะไปบ้านไหน อาหารเย็นที่ได้ร่วมวงก็เป็นประเภทเดียวกันเสมอ ข้าวเหนียว ผัดคะน้า และไข่ดาว ควันฉุยลอยกรุ่นออกจากจานแล้วจานเล่า ทันใดนั้นฉันก็เข้าใจประโยคที่เขียนไว้ในหนังสือ 《สี่ทิศห้ารสชาติ》 ที่ว่า "บางครั้งอาหารไม่ได้เป็นเพียงแค่อาหาร แต่เป็นสายใยที่ยึดเหนี่ยวผู้คนไว้ด้วยกัน" การได้ล้อมวงกินข้าวและพูดคุยกับเพื่อนพ้อง บางครั้งก็ร้องเพลง บางครั้งก็เต้นรำ อาหารค่ำทุกมื้อที่ผู้คนต้อนรับขับสู้ด้วยความอบอุ่น คือขนบธรรมเนียมและน้ำจิตน้ำใจอันเป็นเอกลักษณ์ของลาวที่ฉันไม่สามารถนำติดตัวกลับไปได้ คิดดูแล้ว การได้กินอาหารเหมือนเดิมทุกวันก็คงไม่เป็นไร

The village nights held an even deeper charm. Every dinner felt like opening a Unboxing Draw —one evening we'd be at the principal's house, the next at the village chief's. Yet, remarkably, no matter whose door we walked through, the meal we shared was always identical: sticky rice, stir-fried greens, and a fried egg, served steaming hot, plate after plate. Suddenly, the words from the book Four Corners, Five Flavors made perfect sense: "Sometimes, food is more than just food; it is a bond that connects human souls." Sitting in a circle with the other volunteers, eating, chatting, and sometimes singing or dancing—these warmly hosted dinners captured the true essence of the Lao spirit, something I knew I could never fully carry away with me. Looking back, the fact that the menu never changed didn't matter in the slightest.

吃飽後一行人慢悠悠的一起晃回民宿，幾個小朋友在最前面引領我們，話語聲此起彼落，沉沉黑夜，星星稀疏的閃著光。路上沒有半點燈火，一條看不到盡頭的路，只靠著手電筒微弱的光亮照明沾染灰塵的鞋，我們踏足於塵土，小手牽著大手，民宿又掩映在哪條小巷中。

หลังจากอิ่มหนำสำราญ พวกเราก็พากันเดินทอดน่องกลับโฮมสเตย์ มีเด็กๆ สองสามคนเดินนำหน้า เสียงพูดคุยดังสลับกันไปมา ในค่ำคืนที่มืดมิด แสงดาวทอประกายระยิบระยับอยู่ประปราย บนถนนไม่มีแสงไฟแม้แต่น้อย ทางเดินที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด มีเพียงแสงริบหรี่จากไฟฉายที่ส่องสว่างให้เห็นรองเท้าผ้าใบที่เปื้อนฝุ่น พวกเราก้าวเดินบนผืนดิน มือเล็กๆ กุมมือใหญ่ๆ เอาไว้ แล้วโฮมสเตย์ซ่อนตัวอยู่ในตรอกซอกซอยไหนกันนะ

Full and content, we would leisurely stroll back to our guesthouse as a group. A few children always walked ahead to lead the way, their chatter drifting through the deep night under a handful of blinking stars. There were no streetlights; our only guides were the faint beams of our flashlights, cutting through the dark and illuminating our dusty sneakers. We trod lightly on the earth, tiny hands clasped in ours, navigating the quiet alleyways until we found where our guesthouse lay nestled.

寮國的早上的太陽炙熱，把大地烘烤的滾燙。但夜晚會輕輕拂過涼爽的微風，甚至覺得有一點冷。回到宿舍的我們也沒辦法馬上洗澡，熱水需要用火燒，一群人圍繞庭院尋著可燃的木柴落葉。在等待洗澡水沸騰的時間，虛掩的房門被敲響，我從窗戶探出頭，小朋友鬧哄哄的湊上前喊我們出來玩，他們的熱情好似沒有耗盡的一刻，我抬眼迎上期盼的雙眸，就算再疲憊也會拖著身軀走出去。

แสงแดดในยามเช้าของลาวนั้นแผดเผา อบอ้าวราวกับจะทำให้ผืนดินลุกเป็นไฟ แต่ยามค่ำคืน สายลมเย็นกลับพัดผ่านแผ่วเบา จนฉันรู้สึกหนาวสั่นขึ้นมาอย่างนึกไม่ถึง เมื่อกลับถึงที่พัก พวกเรายังไม่สามารถอาบน้ำได้ทันที เพราะน้ำร้อนต้องต้มด้วยฟืน พวกเรากลุ่มหนึ่งจึงล้อมรอบลานบ้านเพื่อหาเศษไม้และใบไม้แห้งมาเป็นเชื้อเพลิง ระหว่างที่รอน้ำเดือด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ฉันชะโงกหน้าออกไปทางหน้าต่าง เด็กๆ พากันรุมล้อมเข้ามาอย่างครึกครื้นและกู่ร้องเรียกให้พวกเราออกไปเล่นด้วยกัน ราวกับว่าความร่าเริงของพวกเขาไม่มีวันหมดสิ้น ฉันเงยหน้าสบตากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังคู่นั้น ต่อให้เหน็ดเหนื่อยเพียงใด ก็ยังลากสังขารออกไปหาพวกเขา

The morning sun in Laos was unforgiving, baking the earth until it was scorching hot. Yet, when night fell, a cool breeze would sweep through the valley, bringing a sharp, unexpected chill. Back at our quarters, a hot shower was a luxury that required serious patience; we had to boil the water over an open fire, which sent all of us out into the courtyard to forage for dry kindling and fallen leaves. As we waited for the water to heat up, a knock would inevitably sound at the door. Peeking out the window, I’d see the children gathered in a lively bunch, calling for us to come out and play. Their energy seemed entirely boundless. Looking into those eager, hopeful eyes, no matter how exhausted my body felt, I always found myself dragging my feet outside to join the fun.

時間不早了，約定好明天上學路也要一起，他們笑著對我說「我們會在同樣的地方等你。」

เวลาล่วงเลยมาดึกมากแล้ว พวกเรานัดแนะกันว่าพรุ่งนี้จะเดินไปโรงเรียนด้วยกันอีก เด็กๆ เอ่ยว่า "พวกเราจะรอพี่อยู่ที่เดิมนะ"

When it finally grew late, we would promise to meet up for the morning walk to school again. The children would smile and say, "We’ll be waiting for you in the same place."

多麼平凡的一天。

ช่างเป็นวันธรรมดาๆ วันหนึ่ง...

Such an ordinary day…

距離去志工團服務已經過了一年半，往事總在回憶時被賦予意義，所有畫面在腦海裡定格一幀又一幀。那些特別又平淡的瞬間，被記錄、不被記錄的片段，有一些我舉起相機留下，另一些只能任它隨著時間被淡忘。寮國的日升月落依舊，倚靠在窗前的那群孩子或許長大了些，我將這份記憶盡收心底，留在生命裡的，是我曾經勇敢的痕跡。

เวลาผ่านไปปีครึ่งแล้วนับตั้งแต่ไปเป็นอาสาสมัคร เรื่องราวในอดีตมักจะได้รับความหมายเมื่อเราหวนคิดถึง ภาพทุกภาพหยุดนิ่งลงในห้วงคำนึงราวกับภาพยนตร์ที่ถูกหยุดไว้ทีละเฟรม ช่วงเวลาที่แสนพิเศษทว่าธรรมดาเหล่านั้น เศษเสี้ยวความทรงจำที่ถูกบันทึกและไม่ถูกบันทึก บางส่วนฉันยกกล้องขึ้นมาเก็บเอาไว้ แต่อีกส่วนทำได้เพียงปล่อยให้มันเลือนหายไปตามกาลเวลา ดวงอาทิตย์ขึ้นและดวงจันทร์ตกในลาวยังคงเหมือนเดิม เด็กๆ กลุ่มนั้นที่เคยพิงหน้าต่างอาจจะโตขึ้นบ้างแล้ว ฉันเก็บงำความทรงจำนี้ไว้ในส่วนลึกของหัวใจ สิ่งที่หลงเหลืออยู่ในชีวิต คือร่องรอยแห่งความกล้าหาญที่ฉันเคยมี

A year and a half has slipped by since that volunteer trip. The past always seems to gather deeper meaning upon reflection, freezing frame by frame into vivid pictures in my mind. Those moments, both extraordinary and mundane, whether captured on film or left unrecorded—some I preserved with the click of a shutter, while others must be left to dissolve quietly with time. In Laos, the sun still rises and the moon still sets just the same, and the children who once peered through our window have surely grown a little taller. I keep this memory tucked safely away in my heart; what stays with me forever is the beautiful, indelible trace of the bravery I once held.